เมื่อคืนนี้ เราทะเลาะกันรุนแรง

ระยะเวลาเพียงสามชั่วโมง
แต่มีเรื่องต้องคุยกันราวกับสามชั่วอายุคน

มันเหมือนกับแลกไดอารีกันอ่าน
ขอแลกเปลี่ยนความคิดลึก ๆ บางอย่างซึ่งกันและกัน

ผมเองผิด
ที่ไม่เปิดเผยความคิด และวิธีการคิดของผมให้ใครล่วงรู้มากนัก

ผมก็กลัวแหละนะ เพราะถ้าเปิดเผย
นั่นหมายความว่าใครที่รู้และเข้าใจ ก็จะสามารถอ่านความคิดผมล่วงหน้าได้

แต่ยิ่งผิดเข้าไปอีก
เมื่อผมไม่เปิด แต่กลับพยายามเปิดอ่านความคิดของเธอ
ตั้งคำถามในแบบของผม ถามกลับไปอยู่เสมอ ๆ

จากความตั้งใจดีของเธอ
ผมกลับมองเป็นอีกอย่าง และใช้คำพูดกลับไปทำร้ายเธอเสีย

ผม...หลงลืมคิดไป
ผมอยากรู้จักเธอ ค้นหาเธอ อยู่อย่างลับ ๆ
บางที ก็เพื่ออยากทำเท่ อยากทำเซอร์ไพรส์

ในทางกลับกัน เธอเอง ก็อยากจะรู้จักผม
แต่จะอยากทำเซอร์ไพรส์ผมบ้างหรือเปล่า
เฮ้อ... ไม่รู้เหมือนกัน ผมคิดแทนเธอไม่ได้หรอก
ไม่สิ... ผมไม่เคยคิดเลยต่างหาก...

ผมเสียใจ

แล้วผมจะชดใช้อย่างไรดี ?

ความรู้สึกคงแก้ไขไม่ได้
มีแต่ต้องสร้างขึ้นใหม่เท่านั้น

ในเมื่อสิ่งที่ผมทำมันผิด
ผมก็ไม่มีอะไรจะแก้ตัว
มีแต่ต้องแก้ไขเท่านั้น

แล้วผมจะมีโอกาสแก้ไขหรือเปล่าล่ะ ?

> เพราะงั้น ปล่อยให้เป็นเรื่องของจังหวะและโอกาสเถอะ

ก็แค่หวังว่า เธอจะยังไม่ลืมคำนั้น