ที่ผมเลือกจะคุยกับเธอในวันนี้ และพยายามไปพบหน้าให้ได้
ไม่ใช่เพียงเพราะมันเป็นวันหยุด ไม่ใช่เพียงเพราะวันนี้เธออยู่กับบ้าน...
แต่เพราะวันนี้ เมื่อหนึ่งเดือนที่แล้ว ...5 พฤศจิกายน 2549 วันลอยกระทง... นั่นเป็นวันที่เรานัดเจอกันครั้งแรก (ถึงจะเป็นการเจอหน้ากันครั้งที่สองก็เถอะ)
ผมรู้สึกได้ถึงความเห็นแก่ตัวของผมเอง ที่อยากพบ อยากเจอ อยากมอบความช่วยเหลือ ยิ่งเธอปฏิเสธอย่างอ้อม ๆ บ่อยครั้งมากเท่าไหร่ ผมก็ยิ่งรู้สึกได้มากขึ้นเท่านั้น
นั่นทำให้ผมตัดสินใจว่า ผมจะต้องเป็นฝ่ายเริ่มพูดเอง
คำ ๆ แรกที่เตรียมไว้มันอยู่ในหัวตลอดเวลา ..."ขอโทษนะ"... แต่มันก็ไม่ได้ถูกเอ่ยออกมา เพราะเธอไม่เปิดโอกาสให้ผมได้ก้าวเข้าสู่เขตแดนส่วนตัวที่ผมก็หลงลืมไปอีกครั้งหนึ่ง
สุดท้ายแล้ว เราก็กลับมาสู่โลกของตัวอักษรอีกครั้ง พูดคุยกับหน้าจอคอมพิวเตอร์ โดยตระหนักถึงผู้อยู่อีกฝากของภาพที่ปรากฏ
ถึงแม้คำ "ขอโทษนะ" ที่เตรียมไว้จะไม่ถูกเอ่ยออกมา แต่มันก็ถูกพิมพ์ออกไป... มันได้ทำหน้าที่ส่งสารไปถึงเธอจนได้
และก็ตามที่คาดหวังไว้ บทสนทนาที่กระหน่ำดั่งมรสุมหลังจากนั้น ทำเอาน้ำตาเอ่อล้นอย่างรวดเร็ว สิ่งอัดอั้นที่สั่งสมไว้ มันตอบสนองต่อความในใจที่เธอเปิดเผย...
ผมถูกสะกดด้วยความเสียใจ...อย่างสุดซึ้ง... อีกครั้งแล้วสินะ ที่ผมพลาดต่อการให้ความใส่ใจกับอีกฝ่าย ไม่มีคำแก้ตัวใด ๆ เพราะล้วนแต่เป็นความจริงที่จงใจกระทำเองทั้งสิ้น
ผมขอบคุณ... ที่เราต่างก็มองเห็นในสิ่งเดียวกัน ถึงแม้จะแสดงออกมาช้าไปหน่อย แต่ผมก็ไม่อยากให้มันสายไปกว่านั้น ซึ่งผมทำสำเร็จไปแล้ว พร้อมกับหยาดน้ำตาที่หลั่งออกมา แต่กลับแตกต่างด้วยความหนักอึ้งเสียยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ
> [xx]เจ็บปวดนะ
> เวลาที่ทำให้ใครเจ็บปวด
> พี่ถึงอยากพูดเร็ว ๆ ไง
> ทั้งสองฝ่ายก็เจ็บไม่ต่างกันหรอก
...เมื่อข้อปัญหาได้รับความกระจ่าง แต่ความหนักหนายังคงอยู่ สองมือที่พยายามจะพิมพ์คำต่อไป กลับยกไม่ขึ้นเลยแม้แต่น้อย
เวลาผ่านไปนับนาที กว่าจะสามารถเคลื่อนปลายนิ้วลากสะดุดปุ่มแต่ละปุ่มไปยังปุ่มเป้าหมาย เนื่องจากข้อมือยังไม่สามารถขยับหรือยกสูงขึ้นได้เลย
> เกี่ยวก้อยกันนะ ^^d
สั้น ๆ ดูไร้สาระ แต่กลับเป็นสิ่งที่ผมต้องการที่สุดอย่างบอกไม่ถูก
> ไม่
> ติ๊งต๊อง
> เอ้า ซีเรียสนะเนี่ย
> ใจร้ายจริง ๆ เลย - -
> อ้าวซีเรียสเหรอ
> ~3~b เกี่ยวก็ได้
> อือ ตัวจริงก็ไม่ได้เจอกันอ่ะ ขอแค่นี้ก็ยังดี
> ขอบใจนะ
> อุ้ยผิดนิ้ว ~3~d
> 555+
> ^^
ขอโทษและขอบใจ...อีกที
